System kaucyjny w krótkim czasie stał się jednym z najważniejszych tematów w branży handlowej. Z jednej strony wprowadził konieczność dostosowania się do nowych regulacji i procesów logistycznych, z drugiej – otworzył przestrzeń na technologiczne innowacje i bardziej zrównoważone podejście do gospodarki opakowaniami. Dla wielu detalistów, zwłaszcza tych prowadzących mniejsze sklepy, kluczowym pytaniem okazuje się wybór metody zbiórki manualnej czy z wykorzystaniem automatów RVM (Reverse Vending Machine).
Odpady z tworzyw sztucznych przedostają się do wód i zanieczyszczają oceany. Przez to zwierzęta umierają lub jedzą małe cząsteczki tworzywa sztucznego, które w końcu trafia do łańcucha pokarmowego ludzi. Z bezmyślnie wyrzuconych butelek z tworzywa sztucznego klient naszych amerykańskich kolegów produkuje włókna dla przemysłu tekstylnego.
Wybór odpowiedniego systemu dozowania emulsji jest kluczowy dla zapewnienia efektywności i jakości procesów produkcyjnych. Zarówno automatyczne, jak i manualne dozowniki emulsji mają swoje unikalne zalety i zastosowania. W tym artykule przyjrzymy się różnicom między nimi, aby pomóc w podjęciu świadomej decyzji o wyborze najlepszego rozwiązania dla Twojego zakładu.
ALPLA rozbudowuje zakład PET Recycling Team w Radomsku, zwiększając wydajność produkcyjną fabryki z 30 000 do 54 000 ton materiału rPET przeznaczonego do kontaktu z żywnością. Przetwarzane w fabryce zużyte butelki PET w 95% pochodzą z naszego kraju, a odzyskane w procesie recyklingu tworzywo rPET trafia na rynek w Polsce, a także do krajów UE m.in. Niemiec, Włoch, Czech i Belgii.
Od 1 października 2025 roku w Polsce wejdzie w życie nowy system kaucyjny, który całkowicie zmieni sposób rozliczania poziomów recyklingu odpadów komunalnych. Gminy stracą możliwość raportowania odzysku butelek PET i szkła, ponieważ od teraz ich recykling będzie rozliczany przez producentów i sieci handlowe. W efekcie samorządy muszą znaleźć nowe sposoby na spełnienie unijnych norm recyklingowych. Jakie działania mogą podjąć, by zapełnić powstałą lukę?
W dyskusji o opakowaniach powinniśmy się posługiwać analizami naukowymi a nie przypuszczeniami – w dobie transformacji środowiskowej i rosnącej świadomości konsumenckiej konieczne jest oparcie się na twardych danych. Ocena cyklu życia (LCA) to dziś jedno z najpełniejszych narzędzi pozwalających rzetelnie ocenić wpływ produktów i materiałów na środowisko – od emisji gazów cieplarnianych, przez zużycie energii i wody, po degradację ekosystemów. Coraz większą rolę odgrywa również problem mikroplastików, który, jak pokazują najnowsze badania, nie zawsze ma źródło tam, gdzie się go intuicyjnie spodziewamy. Jakie wnioski płyną z danych? Które materiały opakowaniowe faktycznie wspierają zrównoważony rozwój – a które tylko sprawiają takie wrażenie?
Dzisiejszy zglobalizowany rynek stawia klientów przed trudnymi wyborami zakupowymi. Porównują oni nie tylko właściwości produktów i ich cenę, ale zwracają również uwagę na estetykę oraz funkcjonalność opakowań. Nie da się ukryć, że pierwszy kontakt konsumenta z produktem ma ogromne znaczenie dla podejmowanej decyzji zakupowej, dlatego opakowania stały się ważnym elementem strategii marketingowej.
Jakie są najpopularniejsze rodzaje opakowań z tworzyw sztucznych? W branży przemysłu opakowaniowego odpowiedź na to pytanie jest ważna dla firm, które pragną sprostać wymaganiom rynku kosmetycznego, farmaceutycznego i spożywczego. Dzięki innowacyjnym rozwiązaniom i zaangażowaniu w zrównoważony rozwój, producenci opakowań z tworzyw sztucznych oferują szeroką gamę butelek, pojemników i zamknięć, które łączą jakość z funkcjonalnością.
Najnowsze dane wskazują, że ślady mikroplastiku obecne są na fińskim obszarze Saamów, uznawanym dotąd za tereny dziewicze – w jeziorze Inari, rzece Näätämö i fiordzie Neiden. Wcześniej odnaleziono mikroplastik także na Mount Everest oraz w Rowie Mariańskim. Amerykańscy naukowcy potwierdzili także, że nawet owoce morza nie są wolne od mikroplastiku – nowe badania wykazały jego ślady w 180 z 182 analizowanych próbek. Misją waterdrop® jest eliminacja plastiku jednorazowego użycia – do tej pory marka przyczyniła się do zaoszczędzenia ponad 28,8 mln plastikowych butelek.
System kaucyjny, obowiązujący w Polsce od października 2025 roku, formalnie stał się elementem krajowego porządku prawnego, jednak jego funkcjonowanie w praktyce wciąż budzi wiele wątpliwości. Po pierwszych miesiącach działania często pojawiają się opinie, że system istnieje bardziej na papierze niż w codziennym doświadczeniu konsumentów i detalistów. W wielu miejscach zwrot opakowań jest ograniczony, niejednolity lub wymagający organizacyjnie, a skala faktycznego domknięcia obiegu pozostaje trudna do jednoznacznej oceny, również ze względu na bardzo ograniczoną liczbę opakowań kaucyjnych wprowadzonych do sprzedaży.
O mikroplastiku mówi się obecnie bardzo wiele – jak pokazały badania opinii publicznej zrealizowane przez Instytut IQS na potrzeby kampanii edukacyjnej #rePETujemy, 65% Polaków uważa, że jego głównym źródłem są opakowania z tworzyw sztucznych.
Fakty i mity o systemie kaucyjnym
Rozbudowane linie produkcyjne z umieszczonymi między nimi przenośnikami taśmowymi to w dzisiejszych czasach standard w wielu zakładach produkcyjnych, niezależnie od tego, czy zajmują się wytwarzaniem tabletek, butelek lub opakowań zbiorczych.
Już w październiku w Polsce ruszy system kaucyjny. Rozwiązanie, które od lat działa w wielu krajach Europy i jest uznawane za jeden z najskuteczniejszych sposobów na zwiększenie poziomu recyklingu opakowań po napojach. Od miesięcy trwają przygotowania, a rynek i konsumenci w praktyce zweryfikują jego skuteczność.