Przez kable podmorskie przesyłane są dane i energie elektryczną na dalekie odległości. Aby zapewnić ich stabilność i niezawodną izolację, są one powlekane tworzywem sztucznym pod próżnią za pomocą wytłaczarek.

Zaskakujące jest jednak to, że w ogóle istnieją. Szereg prób położenia kabli podmorskich w latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych XIX wieku zakończyła się niepowodzeniem. Kable ulegały przerwaniu, szybko korodowały, zaplątywały się w sieci rybackie lub podczas rozwijania w głębokiej wodzie nie można było ich zatrzymać. Ponadto parametry pierwszych działających kabli były niezwykle niskie. Nadawały się one wyłącznie do łączności telegraficznej. Świat jednak pragnął być połączony, więc wszystkie przeszkody zostały ostatecznie pokonane.

Dziś kable podmorskie przesyłają między wszystkimi kontynentami gigantyczne strumienie danych. Są one potrzebne również w celu dostarczania energii, np. na wyspy lub do instalacji przybrzeżnych. W drugą stronę przesyłają ekologiczną energię przekazywaną z morskich farm wiatrowych na ląd.

Rygorystyczne wymagania

Kable podmorskie muszą spełniać bardzo surowe wymagania, aby móc niezawodnie świadczyć tę usługę infrastrukturalną. Obok dużej wytrzymałości mechanicznej niezbędna jest również wysoka stabilność chemiczna. Materiały izolacji i przewodnika muszą wytrzymać zarówno naprężenia powstające podczas montażu, jak i opierać się jak najdłużej agresywnemu działaniu słonej wody.

Między innymi żyły kabli przewodzących prąd i dane, takie jak druty miedzi lub druty z włókna szkła, muszą być zabezpieczone warstwami izolacyjnymi. Są na nie nakładane powłoki składające się z wielu warstw tworzywa sztucznego o dużej stabilności. Przykładowo żyły przewodzące prąd są zwykle zabezpieczone trzema różnymi warstwami. Cienka warstwa stopionego polietylenu jest nanoszona bezpośrednio na metal i służy do wygładzenia jego powierzchni. Na nią nakładana jest druga warstwa innego rodzaju polietylenu, która stanowi właściwą izolację. Pokrycie trzecią warstwą polietylenu zapewnia ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi.

Produkcja wielowarstwowa

Tworzywo sztuczne jest topione w wytłaczarce, a następnie podawane do formy. Drut miedziany jest wprowadzany do formy i otaczany tworzywem sztucznym. Próżnia jest stale utrzymywana w formie między drutem a powłoką. Zapewnia to bezpośrednie przyleganie trzech warstw do metalu lub do siebie, bez inkluzji powietrza. Po wyprodukowaniu poszczególnych kabli wykonywane są dodatkowe czynności w celu uzyskania wielordzeniowych przewodów podmorskich, które np. łączą sieci elektroenergetyczne po obu stronach drogi wodnej. Z powodu często niezwykle dużych długości takich kabli proces wytłaczania może zajmować nawet tydzień i musi być przeprowadzony bez przerw. MINK kłowe pompy próżniowe wykazują się w tym kontekście szczególnie wysoką wydajnością i niezawodnością.

Jaka jest najdłuższa długość kabla podwodnego?

Odpowiedź na to pytanie nie jest łatwa. Z jednej strony nieustannie układane są nowe kable i każdy rekord zostanie prawdopodobnie pobity w przewidywalnej przyszłości. Z drugiej strony, można podzielić tę "konkurencję" na dwie kategorie:

Kable energetyczne

Obecnie kabel NorNed o długości 580 kilometrów jest prawdopodobnie najdłuższym podmorskim kablem przenoszącym moc. Łączy on sieć norweską i holenderską. Planowanych lub konstruowanych obecnie jest wiele znacznie dłuższych kabli.

Kable danych

Najdłuższa podmorska sieć kablowa do transmisji danych łączy Europę, Afrykę, Azję i Australię. Biegnie ona przez trzy oceany, Morze Śródziemne i Morze Czerwone. Wśród wchodzących w jej skład 39 punktów wyjścia na ląd znajdują się m.in. niemieckie wybrzeże Morza Północnego, Dżibuti, Perth w Australii oraz Okinawa w Japonii. Łączna długość wraz ze wszystkimi oddziałami wynosi około 39 000 kilometrów.

Interaktywny przegląd wszystkich podmorskich kabli można znaleźć tutaj: www.submarinecablemap.com